alleen voor sterke magen..
Door: Hanneke
Blijf op de hoogte en volg Hanneke
13 Oktober 2006 | Argentinië, San Miguel de Tucumán
Hola allemaal,
Onze weken op het bedrijf in Argentinie zittenis er al weer op...jammer hoor, afscheid nemen van mensen die je misschien nooit meer zal zien..
Het was me een gekke week: de eerste dagen van de week zaten we nog op die estancia: we hebben daar een bezoek gebracht aan een suikerrietfabriek, heel oud (sinds 1716), lawaaierig, net de fabriek uit Sjakie en de chocoladefabriek! Indrukwekkend.
Onderstaande tekst moeten jullie niet net voor het eten lezen...
Dinsdag, tijdens het enten van stieren, maakte een van de stieren zich zo druk, dat het ene oog eruit floepte en het andere bijna...Sebastian, de dierenarts met wie me meeliepen, heeft vervolgens het oog terug geduwd en de oogleden eroverheen gehecht..
Woensdag hebben we geholpen met het insemineren van 400 vaarzen, helaas was er weinig tijd voor ons om te oefenen met insemineren.
De nacht van woensdag op donderdag was ´terible´! Er zaten echt duizenden kleine bruine beestjes (soort torretjes)..ze vlogen buiten, bij de lampen, maar kwamen ook door alle kieren naar binnen..(zie foto), op de vloer, muur, in je T-shirt, in je bed...VRESELIJK! We hebben onze klamboes te voorschijn gehaald, maar ze kropen zelfs onder de klamboes door...Noor, niks voor jou! (maar voor mij ook niet hoor!)
Op donderdag zouden de gaan oefenen met insemineren...maar de dierenarts met wie we meeliepen (Sebastian) had al gezegd dat hij niet zo goed in het plannen van tijd was..om 19.00 hadden we nog niks kunnen oefenen en het werd al donker..maar we gingen nog oefenen: in het donker, koplampen van de auto gericht op de koeien, de koeien in het donker vast zetten en dan oefenen, oefenen en nog eens..en het lukte! Jullie zullen denken, is insemineren nou zo moeilijk, maar echt, het is een techniek die je onder de knie moet krijgen. Een keer is geen keer, dus we gingen door, onder een hemel vol sterren, totdat we het konden dromen, tot 2.00 ´s nachts! Terug bij het huisje, om 3.00 het ´avondeten´ gegeten, Sebastian, Sita en ik, douchen en naar bed!
Vanochtend hebben we kalveren van een half jaar gecastreerd. Dat gebeurd hier allemaal zonder verdoving. Van te voren hadden we er grote twijfels bij, of we zelf ook wel zouden willen castreren...het viel mee. Ik had verwacht dat de kalveren vreselijk tekeer zouden gaan, maar nee..ongetwijfeld zal het toch erg zeer doen.
Dus..we kunnen nu koeien opvoelen, insemineren en castreren en mogen dus Argentinie verlaten (alleen op deze voorwaarde had Nacho gezegd!), we gaan dat ook doen: we reizen morgen door naar het noorden van Argentinie en dan via Chili naar Peru. Niet via Bolivia, daar is het momenteel te onrustig.
Marleen, we komen dus door Arica!
Heel veel groeten,
liefs,
Hanneke
Onze weken op het bedrijf in Argentinie zittenis er al weer op...jammer hoor, afscheid nemen van mensen die je misschien nooit meer zal zien..
Het was me een gekke week: de eerste dagen van de week zaten we nog op die estancia: we hebben daar een bezoek gebracht aan een suikerrietfabriek, heel oud (sinds 1716), lawaaierig, net de fabriek uit Sjakie en de chocoladefabriek! Indrukwekkend.
Onderstaande tekst moeten jullie niet net voor het eten lezen...
Dinsdag, tijdens het enten van stieren, maakte een van de stieren zich zo druk, dat het ene oog eruit floepte en het andere bijna...Sebastian, de dierenarts met wie me meeliepen, heeft vervolgens het oog terug geduwd en de oogleden eroverheen gehecht..
Woensdag hebben we geholpen met het insemineren van 400 vaarzen, helaas was er weinig tijd voor ons om te oefenen met insemineren.
De nacht van woensdag op donderdag was ´terible´! Er zaten echt duizenden kleine bruine beestjes (soort torretjes)..ze vlogen buiten, bij de lampen, maar kwamen ook door alle kieren naar binnen..(zie foto), op de vloer, muur, in je T-shirt, in je bed...VRESELIJK! We hebben onze klamboes te voorschijn gehaald, maar ze kropen zelfs onder de klamboes door...Noor, niks voor jou! (maar voor mij ook niet hoor!)
Op donderdag zouden de gaan oefenen met insemineren...maar de dierenarts met wie we meeliepen (Sebastian) had al gezegd dat hij niet zo goed in het plannen van tijd was..om 19.00 hadden we nog niks kunnen oefenen en het werd al donker..maar we gingen nog oefenen: in het donker, koplampen van de auto gericht op de koeien, de koeien in het donker vast zetten en dan oefenen, oefenen en nog eens..en het lukte! Jullie zullen denken, is insemineren nou zo moeilijk, maar echt, het is een techniek die je onder de knie moet krijgen. Een keer is geen keer, dus we gingen door, onder een hemel vol sterren, totdat we het konden dromen, tot 2.00 ´s nachts! Terug bij het huisje, om 3.00 het ´avondeten´ gegeten, Sebastian, Sita en ik, douchen en naar bed!
Vanochtend hebben we kalveren van een half jaar gecastreerd. Dat gebeurd hier allemaal zonder verdoving. Van te voren hadden we er grote twijfels bij, of we zelf ook wel zouden willen castreren...het viel mee. Ik had verwacht dat de kalveren vreselijk tekeer zouden gaan, maar nee..ongetwijfeld zal het toch erg zeer doen.
Dus..we kunnen nu koeien opvoelen, insemineren en castreren en mogen dus Argentinie verlaten (alleen op deze voorwaarde had Nacho gezegd!), we gaan dat ook doen: we reizen morgen door naar het noorden van Argentinie en dan via Chili naar Peru. Niet via Bolivia, daar is het momenteel te onrustig.
Marleen, we komen dus door Arica!
Heel veel groeten,
liefs,
Hanneke
-
13 Oktober 2006 - 22:03
Lidia Di Vanna:
Dag Hanneke, wat een ervaring zeg!!!! Een goede reis verder gewenst zonder problemen! Toch oppassen geblazen hè!!
Groetjes Lidia -
14 Oktober 2006 - 06:46
*eSThER*:
Klinkt goed! Dat zo'n oog er zo maar uit kan ploppen. Bah.
En vervelend he, om afscheid te moeten nemen. Ken het gevoel! Gelukkig kan je altijd nog een keer terug gaan :). -
14 Oktober 2006 - 06:52
Anniek:
Leerzame tijd hebben jullie al achter de rug zeg! Hier blijft het de gewoonte van essays en tentamens...:-)
Goede reis, en de groetjes aan Afrika!!
Anniek -
14 Oktober 2006 - 09:56
Lidia Di Vanna:
Zeg Hanneke, wat is een quebracho blanco? Is dat een plant, is dat eetbaar en waar groeit dat?
Nog een goede reis!!doei -
15 Oktober 2006 - 10:07
Laura:
Hoi Hanneke
Wat leuk dat je al zoveel geleerd hebt, en tja dat oog, lijkt me wel appart om te zien! Heel veel plezier met je rondreis, laat nog wat van je horen! En pas op jezelf!
xxxjes
Laura -
15 Oktober 2006 - 21:27
Noor:
Hey Hannie,
Na het oogballenverhaal ben ik gelukkig niet onderuit gegaan (zoals bij kater Koos), maar toch, geen lekker verhaal! Alleen het idee al dat die oogballen er zomaar uitfloepen! Heerlijk om al je verhalen te lezen, ik ben benieuwd hoe de reis naar Peru zal bevallen. Raar idee dat je, nu ik dit typ, zo ver weg aan het reizen bent! Tot snel via de mail en hopelijk ook via de telefoon. Liefs, ook aan Sita! jopserdepops, Noor -
15 Oktober 2006 - 22:45
Runak:
Ohhhh nee *braak***braak***
en je had me nog zo gewaarschuwd.... -
16 Oktober 2006 - 00:08
Agnes:
Ha Han! Wat een geweldige ervaringen daar op de boerderij! Fijn dat je zoveel geleerd hebt. Geniet van het reizen, ben heel benieuwd wat je allemaal gaat zien. Liefs Agnes -
16 Oktober 2006 - 07:46
Ans Van De Laar:
Hallo Hanneke,
Leuk dat van die suikerrietfabriek, je moet het boek van Lisa St Auban de Teran eens lezen over de hacienda in de Andes, Dat gaat over een familie die zo'n fabriek al generaties lang bezeten heeft en waar zij als jong getrouwd meisje de leiding op zich moet nemen.Ik denk dat jij het heel herkenbaar zult vinden na je ervaring.
Moeilijk dat castreren en de dubbele gevoelens kan ik heel goed begrijpen. Hier in Nederland werd er toevallig vorige week weer geschreven over het castreren zonder verdoving en dat dat waarschijnlijk verboden gaat worden.
Over afscheid nemen, lijkt me inderdaad moeilijk als je zo intensief samengewerkt en geleefd hebt, gepropt in een hele korte tijd. Maar er gaan waarschijnlijk nog veel intensieve ontmoetingen komen tijdens deze reis. Fijn dat je erover kunt vertellen en niet alles moet opsparen tot na de reis want dan zou je waarschijnlijk overlopen.
Wij hebben gisteren ook het nodige meegemaakt. Ik ben met mijn moeder en Bert naar Tongeren geweest
(antiekmarkt).Op de markt zijn we Bert kwijtgeraakt. Met inschakeling van de politie, die er heel snel was hebben we hem teruggevonden. Dutroux schoot meteen door mijn hoofd en de paniek die je dan voelt is met geen pen te beschrijven.Ik heb staan huilen tegen de borst van een politieman en dan weet je het wel. Ik was zo blij dat Bert terug was dat ik de eerste tijd hem zelfs niet meer kon loslaten bang dat hij weer zou verdwijnen. Je weet dan meteen wat het allerbelangrijkste is in je leven. Morgen gaan we naar Amsterdam naar museum Nemo en donderdag naar Rotterdam naar een tentoonstelling over Magritte. Na zo'n ervaring realiseer je je hoe belangrijk het is om te genieten van de mooie dingen die je samen kunt delen. Dus Hanneke GENIET van alles en pas goed op jezelf.
Heel veel groetjes van ons allemaal!!Ans -
16 Oktober 2006 - 15:38
Marieke:
He lieve Hanneke, nou je maakt wel wat mee daar zeg! Ik dacht dat alleen bij pekinezen de ogen eruit kunnen ploppen, maar blijkbaar ook bij stieren! Wel gaaf dat het insemineren gelukt is zeg, dat voelt vast heel goed. Hier ben ik nog steeds naar een baan aan het zoeken, ondertussen in de thuiszorg aan het werk. Heel veel plezier nog daar en ik mail je gauw weer.
xxxx Marieke
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
