"You are the Holland girl?!"
Door: Hanneke
Blijf op de hoogte en volg Hanneke
30 Maart 2008 | Ierland, Carrickmacross
Lieve allemaal,
Hoe gaat het met jullie?
Hier is het druk, druk..té druk. Op dit moment is het bijna alleen nog werken..en als je vrij bent ben je te moe voor iets anders...gelukkig is het maar voor een paar maanden, anders zou ik het niet volhouden. Zowel fysiek als mentaal is het zwaar: fysiek omdat je toch de hele dag in de weer bent, en mentaal omdat je, ook al ben je óp, je toch aardig en geduldig naar de boeren toe moet blijven..! Word je voor een zieke koe geroepen, aan het eind van de dag, zegt de boer:"nou je toch hier bent, kijk ook nog even naar...en hier heb ik nog een ziek kalf.. "Hallo, het is voor mij ook het eind van een werkdag! Als ik niet voor die ene zieke koe was gekomen, had je mij ook niet gebeld voor die zieke kalfjes!" Denk ik dan..
Er zijn ook mooie momenten hoor:
Deze week werd ik gebeld: “Hello, Hanneke speaking”. “Hello, how are you”, zei de veehouder, “you are the Holland girl?!”
Drie mannen, drie broers, stonden me op te wachten, lichtelijk in paniek….het kalf lag in stuitligging, maar was erg klein, dus we kregen ‘m makkelijk verlost. Dertig kilo, niet meer, woog ie. Ik dacht dat het kalfje te vroeg geboren was en dat ie het niet zou redden, hij ademde zo moeilijk…Grappig was het om te zien dat ieder van de broers zijn eigen filosofie had om het kalf aan het ademen te krijgen: de ene haalde koud water en gooide dat in het oor van het kalf, de andere begon ‘m met stro in te wrijven, de derde riep: “ laat de koe de nieren van het kalf likken, dat is het beste!” Waarschijnlijk een oude volkswijsheid?!
Mijn aanpak was om het kalf op zijn kop te houden, rond te slingeren en een injectie met adrenaline te geven. Dit alles bij elkaar zorgde ervoor dat het kalfje begon te ademen!
De koe bleek drachtig van een nóg een kalfje, vandaar dus dat ze zo klein waren! Twee piepkleine maar gezonde kalfjes!
Minder leuk was het volgendë: een verlossing midden in de nacht, ik dacht dat het kalf normaal geboren zou moeten kunnen worden, maar helaas...
terwijl we aan het kalf trokken viel de vaars, boven op de geboortekrik, waardoor we niet meer goed konden trekken..het kalf hing tot zijn heupen uit de koe, maar bleef met zijn bekken steken in dat van de koe..een drama..dan zie je een gezond kalf langzaam doodgaan...we kregen 'm er namelijk niet snel genoeg uit..
Uiteindelijk toch eruit getrokken, maar toen was het kalf al dood, en door de trekracht kwam de hele baarmoeder van de koe ook mee naar buiten...
Ik kon wel huilen, was misselijk van de hele situatie! Had ik maar een keizersnee gedaan..verweet ik mezelf.
Ik zat er helemaal doorheen en kreeg de baarmoeder niet meer terug in de koe. Uiteindelijk heb ik om 4 uur 's nachts mijn baas moeten bellen om me te komen helpen..:-(
Achteraf hoor je van collega's dat dit elke veearts eens overkomt, 'see it as experience' zei de secretaresse. Bij een volgende verlossing zal ik voorzichtiger zijn en nog eerder voor een keizersnee kiezen.
Genoeg 'vet talk' nu. Voor de rest heb ik niet zoveel te melden: muziek en wandelen staat op een laag pitje, af en toe de pub en that's it!
Groeten aan jullie allen,
liefs,
Hanneke
Hoe gaat het met jullie?
Hier is het druk, druk..té druk. Op dit moment is het bijna alleen nog werken..en als je vrij bent ben je te moe voor iets anders...gelukkig is het maar voor een paar maanden, anders zou ik het niet volhouden. Zowel fysiek als mentaal is het zwaar: fysiek omdat je toch de hele dag in de weer bent, en mentaal omdat je, ook al ben je óp, je toch aardig en geduldig naar de boeren toe moet blijven..! Word je voor een zieke koe geroepen, aan het eind van de dag, zegt de boer:"nou je toch hier bent, kijk ook nog even naar...en hier heb ik nog een ziek kalf.. "Hallo, het is voor mij ook het eind van een werkdag! Als ik niet voor die ene zieke koe was gekomen, had je mij ook niet gebeld voor die zieke kalfjes!" Denk ik dan..
Er zijn ook mooie momenten hoor:
Deze week werd ik gebeld: “Hello, Hanneke speaking”. “Hello, how are you”, zei de veehouder, “you are the Holland girl?!”
Drie mannen, drie broers, stonden me op te wachten, lichtelijk in paniek….het kalf lag in stuitligging, maar was erg klein, dus we kregen ‘m makkelijk verlost. Dertig kilo, niet meer, woog ie. Ik dacht dat het kalfje te vroeg geboren was en dat ie het niet zou redden, hij ademde zo moeilijk…Grappig was het om te zien dat ieder van de broers zijn eigen filosofie had om het kalf aan het ademen te krijgen: de ene haalde koud water en gooide dat in het oor van het kalf, de andere begon ‘m met stro in te wrijven, de derde riep: “ laat de koe de nieren van het kalf likken, dat is het beste!” Waarschijnlijk een oude volkswijsheid?!
Mijn aanpak was om het kalf op zijn kop te houden, rond te slingeren en een injectie met adrenaline te geven. Dit alles bij elkaar zorgde ervoor dat het kalfje begon te ademen!
De koe bleek drachtig van een nóg een kalfje, vandaar dus dat ze zo klein waren! Twee piepkleine maar gezonde kalfjes!
Minder leuk was het volgendë: een verlossing midden in de nacht, ik dacht dat het kalf normaal geboren zou moeten kunnen worden, maar helaas...
terwijl we aan het kalf trokken viel de vaars, boven op de geboortekrik, waardoor we niet meer goed konden trekken..het kalf hing tot zijn heupen uit de koe, maar bleef met zijn bekken steken in dat van de koe..een drama..dan zie je een gezond kalf langzaam doodgaan...we kregen 'm er namelijk niet snel genoeg uit..
Uiteindelijk toch eruit getrokken, maar toen was het kalf al dood, en door de trekracht kwam de hele baarmoeder van de koe ook mee naar buiten...
Ik kon wel huilen, was misselijk van de hele situatie! Had ik maar een keizersnee gedaan..verweet ik mezelf.
Ik zat er helemaal doorheen en kreeg de baarmoeder niet meer terug in de koe. Uiteindelijk heb ik om 4 uur 's nachts mijn baas moeten bellen om me te komen helpen..:-(
Achteraf hoor je van collega's dat dit elke veearts eens overkomt, 'see it as experience' zei de secretaresse. Bij een volgende verlossing zal ik voorzichtiger zijn en nog eerder voor een keizersnee kiezen.
Genoeg 'vet talk' nu. Voor de rest heb ik niet zoveel te melden: muziek en wandelen staat op een laag pitje, af en toe de pub en that's it!
Groeten aan jullie allen,
liefs,
Hanneke
-
30 Maart 2008 - 12:28
Runak:
Jee, wat een verhaal! Echt geweldig dat je het leven van dat kalfje gered hebt! En dat het er dan ook nog twee blijken te zijn...
Ik kan me voorstellen dat je van die andere verlossing geschrokken bent. Maar inderdaad: van je fouten leer je (hoewel ik niet denk dat dit jouw fout was; dat bekken was gewoon te stug!)
Ik heb zin om je op te zoeken!
Pas op dat je niet te veel hooi op je vork neemt!
Liefs, Runak -
31 Maart 2008 - 05:07
Lidia:
Dag Hanneke, wat een leven wat een leven!!!!!!!Hou vol zeg, jouw verhalen zijn te leuk om er nu een eind aan te maken aan jouw spannende carrière!! (Joke!)
Groetjes
Lidia -
01 April 2008 - 01:07
Agnes:
Hoi! Wat ben je toch een aanpakker! Maar niet zo hard zijn voor jezelf hoor, je kan niet alle Ierse koeien redden. En je moet af en toe ook even bijkomen en wat leuks doen zonder de koeien;) Hoop dat je daar binnenkort weer meer tijd voor gaat krijgen. Veel liefs!
Agnes -
03 April 2008 - 17:16
Laura:
Hoi Hanneke,
Balen van dat kalf. En wel leuk van die tweeling, geinig!
Van fouten leer je en soms is zo'n situatie niet in te schatten, je weet het nooit zeker.
Liefs
Laura -
03 April 2008 - 19:25
Ans Van De Laar:
Hanneke toch. Wat een ervaring mooi en verdrietig/teleurstellend ligt wel heel dicht tegen elkaar aan op zo'n moment. Het moeilijkste is wel om te relativeren als je eigenlijk al teveel werk hebt en dan nog zo'n teleurstelling. Maar het gebeurt en je kunt voor jezelf wel naggan wat er gebeurd is en of je in de hele procedure verbeteringen kunt aanbrengen maar sommige dingen gebeuren en dat hoort ook bij het leven. Daar moet je jezelf geen verwijt van maken. De secretaresse heeft een heel wijs woord gesproken het is inderdaad ervaren. Maar wel op een moeilijke manier om aan te zien dat het leven wegglijdt uit een dier dat je zo graag op de wereld wilt helpen.
Ik hoop toch dat je in deze periode ook momenten voor jezelf kunt vinden want die zijn noodzakelijk om het werk te kunnen blijven relativeren en dat moet al is het alleen al uit zelfbehoud.
Ik vond de foto van de tweeling met de moeder prachtig/ontroerend.
Hanneke heel veel energie en ook humor gewenst van ons allemaal!
Ans
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
